Ölümü Özledim Anne…


Ölümü Özledim Anne…

Yaşam denilen kısır döngü içerisinde sıkışıp kalmış gibiyiz bu aralar. Yaşadığımız ne varsa tatsız tuzsuz keyifsiz bir şekilde hayatımızı geçiriyoruz. Ne yapsak bir şekilde vazgeçiş var hayatımızda.

 

Zaman geçirmek adına ne yapsak, eğlence adı altında kendimizi hapsetsek de hep bir şeyler eksik kalıyor. Yaşama hevesimiz.

Heveslerimiz…

İster 20 ister 70 yaşında olalım heveslerimiz bitti. Belki ekonomik şartlar belki bulunduğumuz alanlar bizi bu duruma getirdi. Burası da koca bir muamma değil mi? Heveslerimizi aldılar bizden. Bazen en yakınımız da olan kişi yaptı bunu bazen bulunduğumuz ekosistem.

İnsanlar da heves kalmayınca fark ediyoruz ki yaşamak istemiyorlar.

Yaşamak…

Bu kadar güzel bir olayı içimizden söküp atıyorlar atmaya çalışıyorlar. Güçlü olanlarımız bunlara karşı direniyorum ama güçsüz olanlarımız kısır döngü içerisinde sıkışıp kalıyorlar. Peki yaşamak bu kadar basit ve kolay mı? Yaşam sisteminde değerimiz hiç mi yok? Neden kendimizi sıkıştırıp bırakıyoruz? Neden bu kadar çabuk vazgeçip, pes ediyoruz?

 

Ne demiş ünlü şarkıcı Ahmet Kaya;

 

ÖLÜMÜ ÖZLEDİM ANNE, YAŞAMAK İSTERKEN DELİCESİNE…

 

yaşam,ölüm

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir