Yorulmadın mı?


Yorulmadın mı?

 

Avaz avaz susmaktan, kan kusup kızılcık şerbeti içtim demekten yorulmadın mı?

Ben yoruldum…

Suçlu ben değilken her şeyin günahını çekmekten, hep parmakla beni göstermelerinden yoruldum.

 

Hesabı hemen birine kesmek ne kadar kolay değil mi? Değer verdiğin biri için kendinden vazgeçecekken onun senden hemen ümidi kesmesi, hemen aranıza duvar örmesi çok basit olmuyor mu?

 

Sen tüm dünyayı karşına alacakken tüm dünya seni ezip geçmeye çalışması çok can yakmıyor mu?

 

Söylesene bu durumda kime gideceksin, kime sığınacaksın?

Bu zaman aklın başına gelir gibi oluyor hep. Ben ne yaptım, kime ne kadar değer verdim de bu kadar yalnızlaştım, ıssızlaştım diyorsun. Ama korkma tek değilsin bu hayatta. Senin gibi milyonlarca insan var. Sen kendi acına büründüğün için onlara kör oluyorsun.

 

Her şey geçiyor zamanla. Seni suçladıkları , günah keçisi ilan edildiğin için kırılan o kalbin zamanla kendini yeniliyor. Yenilerken de çelik gibi bir duvar örüyor kendince. Ama bilmiyor ki o çelik gibi duvar en değer verdiği tarafından tekrar tuzla buz olacak…

1 Yorum

  1. kahredenzaman

    15 Ağustos 2021 at 16:15

    fotohram herseyi tarif ediyorken bu alana ben ne gibi bir yorum yapmalıyım bir nine dusunun bir dede
    ve onların gecirdiği o diri ve heyecanlı umut umit aşk ile….. sonuc????

    Cevapla

kahredenzaman için bir cevap yazın Cevabı iptal et

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir